یادداشت/ بچه شمال باشی،  کنار جنگل و شالیزار باشی، عطر باغات چای مشامت را نوازش دهند، آنوقت برایت از بیابان بگویند. واقعاً چه حالی به تو دست می دهد؟!
وقتی نام بیابان را می شنوی چه چیزی در ذهنت تداعی می شود؟
یادم رفته بود از تو بپرسم. راستی تا به حال کشتی بیابانی دیده ای؟ شتر را می گویم. در تلویزیون نه از نزدیک.
راستی می دانی که انسان خداوند را در بیابان نزدیک تر و بیشتر حس می کند؟!
هیچ شد در مصیبت توفان شن گیر کنی؟ وقتی نگاه معصومانه دختر بچه ای که از پنجره کوچک تنهایی طبیعت را تلی از شن های روان می بیند چگونه می شوی؟
باید حس عجیبی به تو دست دهد تا چند سطری از کاغذ را در باره بیابان خط خطی کنی .
از بیابان نوشتن و از بیابان گفتن کار آسان و ساده نیست. آری از بیابان گفتی، سرزمینی خشک، سوزان، سرزمینی بی آب و علف با آسمانی بی انتها و ستارگانی درخشان و بی شمار اما با هزاران رازهای نهفته!
به راستی چه کاروان هایی در طول تاریخ از دل این بیابان ها گذشتند ، حدیث هجرت سردادند و سحرگاهان با صدای هی هی خود سکوت سرد بیابان را شکستند.
همیشه واژه بیابان را مصداق نابودی، زوال، فقر، مهاجرت و تخریب گرفته ایم.
همیشه گفته ایم ما و بیابان محال است و بیابان عین زوال است.
الحق و الانصاف قلم حق بیابان را به خوبی ادا نکرده است و بسیاری جهات در حق بیابان ها جفا شده است. بخشی از وجود  بیابان موهبت است. موهبت الهی!
صبورترین و سخت کوش ترین انسان ها در دل بیابان زندگی می کنند. عارف ترین و دانشمند ترین انسان ها برخاسته از مناطق بیابانی هستند  مقاوم ترین گونه ها حیات خود را در دل بیابان ها یافته اند.
از آنجایی که انسان ها به علت خشکی بیابان ها از آن گریزان بوده اند این محیط شگفت انگیز همواره برای آنان پر رمز و راز ،ناشناخته و گاه ترسناک بوده است. اما حقیقت این است همانقدر که جنگل ها و اقیانوس ها و علفزارها زیبا هستند، بیابان ها نیز جذابیت های منحصر به فرد خود را دارند و این مناطق به ظاهر بی روح که معیارهای انسانی را به تمسخر گرفته اند تاثیر عظیمی بر مشاهدات و تفکرات آدمی داشته اند.
دنیایی که ما در جستجویش بوده ایم بسان ستاره ای تنها، بی حرکت و رها از هرگونه مسایل گذرا فراسوی مرگ و زندگی قرار دارد. برای کسانی که که با بیابان بیگانه اند مفهومی جزء بیم و هراس ندارد و در قلب کسی که با زیبایی ها و هراس هایش آشنا شده شوقی غیر قابل تسکین برای بازگشت دوباره جا داده است.
... و به قول دکتر آلفونس گابریل اتریشی کویر و بیابان کسی را که یک باره افسونش شده باشد رها نمی کند.

**هادی شفیعی /کارشناس روابط عمومی سازمان جنگل ها