مقابله با ریزگردها در استان گلستان نیازمند همکاری ترکمنستان است

به گزارش مرکز روابط عمومی سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور به نقل از ایرنا- علیاصغر نیکویی اظهار کرد: از مجموع 862 هزار هکتار مراتع گلستان، 306 هزار هکتار مستعد بیابانی شدن است و کانونهای بحران در گمیشان، آق قلا و گنبدکاووس فعالیت میکند که موجب خیزش ریزش گرد و غبار در استان شد.
وی ادامه داد: به عنوان نمونه وسعت صحرای قره قوم ترکمنستان 50 میلیون هکتار است و حجم زیادی از گرد و غبار شکل گرفته در صحرای قره قوم و بالکان به سمت کشورهای همسایه از جمله ایران حرکت میکند که باید این کشور هم همانند ایران اجرای اقدامات بیولوژیک و بیومکانیک را در دستورکار قرار دهد.
مدیرکل منابع طبیعی گلستان افزود: هرساله برای جلوگیری از خیز برداشتن ریزگردها در مراتع بیابانی، اقداماتی مانند تولید نهال، بوته کاری، بذرپاشی، اجرای هلالی آبگیر و ذخیره نزولات انجام میشود اما به تنهایی کافی نیست و به اقدامات فرا استانی نیاز دارد.
به گفته رییس اداره امور مراتع و بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری گلستان، طرحهای بوتهکاری و احیای مراتع از دهه 70 در گلستان آغاز شد و با تشدید خشکسالی از سال 1395، ردیف مستقل اعتباری برای مقابله با بیابانزایی در نظر گرفته شد که این طرحها اکنون در قالب برنامههای مرتعداری شامل بوتهکاری، ذخیره نزولات آسمانی، کپهکاری، بذرپاشی و تأمین آب آشامیدنی دام، به 2 شیوه مشارکتی و پیمانکاری در حال اجراست.
تاجقلی فرهنگدوست افزود: در 10 سال اخیر عملیات بیولوژیک، بیومکانیک و مدیریتی در حدود 150 هزار هکتار از مراتع بیابانی استان گلستان اجرا شده که شامل تولید 10 میلیون اصله نهال بیابانی، بوتهکاری، اجرای هلالی آبگیر، ذخیره نزولات، مراقبت، آبیاری، قرق و حفاظت بوده است.
وی بیان کرد: این طرحها علاوه بر کاهش روند تخریب سرزمین و مهار گرد و غبار، به احیای پوشش گیاهی و افزایش تولید علوفه در مراتع کمک کرده و همین موضوع باعث شده استقبال جوامع محلی از اجرای پروژههای بیابانزدایی افزایش یابد.
براساس این گزارش حدود 306 هزار هکتار از عرصههای طبیعی گلستان در معرض خطر بیابانی شدن قرار دارد که از این میزان، 130 هزار هکتار به عنوان کانون بحران و حدود 70 هزار هکتار به طور مستقیم تحت تأثیر تهدید ریزگردها قرار دارد که این شرایط ضرورت اجرای طرحهای بیابانزدایی و احیای مراتع را در شمال استان بیش از پیش برجسته کرده است.
در چنین شرایطی، اجرای عملیات بیولوژیک و بیومکانیک در کنار اقدامات مدیریتی، راهبردی دو سویه برای حفظ پوشش گیاهی، مهار فرسایش بادی، کاهش گرد و غبار و تقویت معیشت مردم بومی به شمار میرود و مردمی که زندگی و اقتصادشان به مراتع گره خورده و احیای این عرصهها را برای تأمین علوفه دام و کاهش هزینههای تولید ضروری میدانند.
استان گلستان با بیش از 20 هزار کیلومتر مربع وسعت، افزون بر 452 هزار هکتار جنگل هیرکانی و 862 هزار هکتار مرتع دارد، اما تغییرات اقلیمی، همجواری با صحرای قرهقوم ترکمنستان، بهرهبرداری نادرست از اراضی کمبازده، رها شدن دیمزارها، آفت و شوری منابع آب زیرزمینی و چرای بیش از ظرفیت، بخشی از مراتع این استان را در مسیر تخریب و بیابانی شدن قرار داده است.

نظر شما :