یک شب سخت؛ وقتی خستگی جایی برای ماندن نداشت

دیشب، یکی از سختترین روزهای کاریام بود.
اکیپهای اطفای حریق منابع طبیعی خودشان را به «کشآباد» و «سوتهکش» رساندند؛ اما آنچه در آنجا با آن روبهرو شدیم، یک حریق معمولی نبود.
آتش در یک خط محدود نشده بود؛ کیلومترها در دل مرتع پیش رفته بود و هر نقطهای از آن میتوانست دوباره شعلهور شود. نیروها ساعتها در مسیرهای کوهستانی، شیبهای تند و صخرههای سخت، بالا و پایین رفتند. چندین بار زمین خوردند، خسته شدند، نفس کم آوردند، اما باز ایستادند و ادامه دادند.
اما اتفاقی که دیشب را برای من متفاوت کرد، فقط حجم آتش نبود؛ جانفشانی نیروها بود.
در چنین آتشی، گاهی تنها راه نزدیکشدن به شعلهها، استفاده از دمنده و رفتن به دل آتش است. حجم زیاد حریق و دود غلیظ، شرایط را بسیار سخت کرده بود.
در جریان عملیات، آقای جهانبخشی، فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی شهرستان قزوین، بر اثر استنشاق دود، هوشیاری خود را از دست داد و بیهوش شد.
اولین جاده حدود سه کیلومتر با محل حادثه فاصله داشت؛ سه کیلومتر مسیر صخرهای و صعبالعبور.
اما برای انتقال یک مصدوم، هیچکس دیگر به خستگی خودش فکر نمیکرد.
نیروهای اداره، با همان تجهیزات اولیه، یک برانکارد آماده کردند و حدود یک کیلومتر مسیر را خودشان مصدوم را حمل کردند تا نیروهای هلالاحمر رسیدند. بعد از حضور امدادگران، با بسکت عملیات انتقال ادامه پیدا کرد.
شاید روی کاغذ نوشتن این اتفاق فقط چند خط باشد؛ اما کسی که دیشب آن شیب را بالا و پایین رفته باشد، میداند سه کیلومتر مسیر کوهستانی یعنی چه.
نیروها قبل از این حادثه، ساعتها درگیر اطفای حریق بودند. مسیر کوهستان را دو یا سه بار بالا و پایین کرده بودند. رمقی برایشان نمانده بود. پاهایشان توان نداشت و بارها در مسیر زمین خورده بودند.
اما وقتی یکی از خودشان روی زمین افتاد، وقتی پای جان یک انسان در میان بود، خستگی دیگر معنایی نداشت.
همان نیروهایی که لحظاتی قبل به سختی قدم برمیداشتند، این بار با تمام توانشان مصدوم را کشیدند، بلند کردند و از دل آن مسیر سخت بالا بردند.
دیشب چند بار بغضم شکست.
نه فقط به خاطر اتفاقی که برای فرمانده یگان افتاد؛ بلکه به خاطر دیدن انسانهایی که برای حفظ طبیعت، جانشان را به خطر انداخته بودند و وقتی جان یکی از خودشان در خطر قرار گرفت، تمام خستگی را کنار گذاشتند.
اما دیشب فقط آنهایی که در دل آتش بودند، درگیر این حادثه نبودند.
در پشت صحنه، همکارانی بودند که اگرچه امکان حضور در محل را نداشتند، اما دل و روحشان کنار نیروها بود؛ لحظهبهلحظه پیگیر بودند و با هر تماس، نگران سلامتی بچهها.
شاید در یک گزارش، حضور در میدان بیشتر دیده شود؛ اما واقعیت این است که پشت هر عملیات، مجموعهای از آدمها ایستادهاند؛ بعضی در دل آتش، بعضی در مسیر امداد و بعضی پشت تلفن، چشمانتظار خبری از سلامت همکارانشان.
این جانفشانی متعلق به یک نفر یا یک اکیپ نبود؛ متعلق به یک خانواده بود؛ خانواده منابع طبیعی.
و اما حرف آخرم با کسی است که این مرتع را به آتش کشید.
اگر این گزارش را میخوانی، فقط یک لحظه به دیشب فکر کن.
فکر کن آتشی که روشن کردی، فقط علف و مرتع را نسوزاند؛ انسانهایی مجبور شدند برای خاموشکردنش ساعتها در دل آتش و دود بجنگند.
فکر کن شاید کسی که دیشب برای خاموشکردن آتشی که تو به پا کردی وارد آتش شد، دیگر به خانه برنمیگشت.
چطور میتوانی بعد از چنین کاری شب سرت را روی بالش بگذاری و آسوده بخوابی، وقتی احتمال داشت یک انسان، فقط به خاطر بیمسئولیتی تو، جانش را از دست بدهد؟
تو شاید فقط یک کبریت یا یک شعله روشن کرده باشی؛ اما خاموشکردنش را انسانها با جان و سلامت خودشان انجام دادند.
دیشب برای ما فقط یک عملیات اطفای حریق نبود.
دیشب، یک بار دیگر دیدیم که در سختترین لحظهها، هنوز انسانهایی هستند که برای طبیعت و برای جان همکارشان، از تمام توانشان میگذرند.
خسته نباشید به تمام نیروهای اطفای حریق، همکاران منابع طبیعی، نیروهای مردمی و امدادگران هلالاحمر که دیشب کنار هم ایستادند؛ و همچنین به همه عزیزانی که از دور، دلشان کنار ما بود.

نظر شما :