شعر / من بلوطم

من بلوطم
من بلوطم، من درختی ریشهدارم
ریشه در تاریخ و مهد این دیارم
سالها در دامنِ زاگرس نشستم
پاسدارِ خاک و دشت لاله زارم
با صدای باد و باران آشنایم
هم نشین چشمههایِ کوهسارم
سایهام منزلگه مردانِ خستهست
همدمِ ایلم ، پناهِ هر تبارم
در بهاران شاخه هایم سبز باشد
من پیامآوردهٔ فصلِ بهارم
بر تنم آثارِ زخمی تبرهاست
لیک با امیدِ فردا استوارم
گرچه ببریده نفس های من آتش
باز بهر زنده ماندن بی قرارم
گرچه من آزرده ام ازخشکسالی
باز هم چشمانتظارِ نوبهارم
مادرم زاگرس، تبارم خاکِ ایران
من بلوطم من درختی ماندگارم
من برای زندگی نسل فردا
سبز میمانم اگر باشی کنارم
من نه تنها یک درختم در دل کوه
بلکه میراث سترگ روزگارم
من نمردم در دل خاکم هنوزم
زنده ام، بالنده ام من برقرارم
من بلوطم، تا نفس در سینه دارم
با وطن ، با خاک آن پیوند دارم
دست در دستِ طبیعت ده برایم
سبز مانم در دل این کوهسارم
گر "سعیدی" شعر میخواند برایم
پاس می دارد مرا چون ریشه دارم

نظر شما :