حفاظت پیشگیرانه از منابع طبیعی؛ شناسایی تهدید پیش از وقوع تخلف

۲۸ شهریور ۱۴۰۵ | ۰۹:۲۹ کد: ۱۰۲۱۶۰ یادداشت / روایت
تعداد بازدید: ۴۶
حفاظت پیشگیرانه از منابع طبیعی؛ شناسایی تهدید پیش از وقوع تخلف
به قلم مسلم اسدی، کارشناس یگان حفاظت اداره منابع طبیعی شهرستان دیواندره

حفاظت پیشگیرانه از منابع طبیعی با شناسایی نشانه‌های اولیه تهدید، امکان مدیریت ریسک و جلوگیری از شکل‌گیری تخلفات و تخریب عرصه‌های طبیعی را فراهم می‌کند.
در حفاظت از منابع طبیعی، معمولاً نقطه شروع اقدام، جایی است که تخلف اتفاق افتاده است؛ درختی قطع شده، بخشی از عرصه تصرف شده، فنس‌کشی انجام گرفته یا ساخت‌وسازی بدون مجوز شکل گرفته است. در این مرحله، مأموریت حفاظت روشن است: شناسایی، مستندسازی، گزارش و پیگیری قانونی. اما یک پرسش اساسی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد:
آیا برای شناسایی تهدید، حتماً باید منتظر وقوع تخلف بمانیم؟

واقعیت این است که بسیاری از تخلفات، ناگهانی و بدون مقدمه شکل نمی‌گیرند. پیش از آنکه یک تخلف به مرحله آشکار برسد، معمولاً مجموعه‌ای از تغییرات کوچک در عرصه اتفاق می‌افتد؛ تغییراتی که شاید در لحظه، به‌تنهایی مصداق تخلف نباشند، اما در کنار یکدیگر می‌توانند تصویری از یک تهدید در حال شکل‌گیری ارائه دهند. از این منظر، حفاظت را می‌توان یک گام به عقب برد؛ یعنی به جای اینکه فقط بپرسیم «چه تخلفی اتفاق افتاده است؟»، بپرسیم «چه نشانه‌هایی از احتمال وقوع تخلف وجود دارد؟»

تخلف، قبل از وقوع هم قابل مشاهده است
تصور کنیم در حاشیه یک عرصه ملی، مسیر جدیدی برای تردد خودرو ایجاد شده است. هنوز تصرفی صورت نگرفته و ساخت‌وسازی هم انجام نشده است. در نقطه‌ای دیگر، مصالح ساختمانی در نزدیکی عرصه مشاهده می‌شود. در محدوده‌ای دیگر، فنس‌کشی اولیه آغاز شده یا رفت‌وآمد به یک نقطه خاص افزایش یافته است. هیچ‌کدام از این موارد لزوماً به‌تنهایی به معنای وقوع یک تخلف قطعی نیستند؛ اما اگر این نشانه‌ها در کنار موقعیت جغرافیایی، سابقه منطقه، نوع بهره‌برداری و تغییرات مشاهده‌ شده در بازدیدهای قبلی قرار گیرند، می‌توانند برای واحد حفاظت معنادار شوند. در اینجا تفاوت مهمی میان «دیدن تخلف» و «دیدن تهدید» شکل می‌گیرد.
دیدن تخلف یعنی واکنش به اتفاقی که رخ داده است؛ اما دیدن تهدید یعنی تلاش برای شناخت مسیری که ممکن است به تخلف منتهی شود.

مأمور حفاظت؛ ناظر عرصه یا خواننده تغییرات؟
یکی از ظرفیت‌های مهم حفاظت، تجربه میدانی نیروهایی است که به‌صورت مستمر در یک محدوده فعالیت می‌کنند. این افراد به‌مرور زمان با وضعیت طبیعی، مسیرها، نقاط حساس، نوع فعالیت‌های انسانی و تغییرات معمول و غیرمعمول عرصه آشنا می‌شوند. این شناخت می‌تواند یک سرمایه حفاظتی ارزشمند باشد.
گاهی یک نیروی باتجربه، تنها با مشاهده یک مسیر تازه ایجادشده، تغییر در وضعیت یک محدوده یا افزایش رفت‌وآمد، متوجه می‌شود که شرایط یک نقطه با گذشته متفاوت شده است. شاید در آن لحظه هنوز پرونده‌ای برای تشکیل وجود نداشته باشد، اما یک علامت برای دقت بیشتر وجود دارد. اگر این نوع مشاهده‌ها جدی گرفته و به شکل منظم ثبت شوند، حفاظت می‌تواند از یک فعالیت صرفاً واکنشی به فعالیتی پیشگیرانه و مبتنی بر شناخت تغییرات تبدیل شود.

هر تغییر، تخلف نیست؛ اما هر تغییر هم بی‌اهمیت نیست
در این رویکرد باید یک مرز مهم حفظ شود: قرار نیست هر فعالیت یا تغییر کوچک در عرصه، تخلف تلقی شود. هدف، برخورد زودهنگام با مردم یا ایجاد محدودیت بر اساس حدس و گمان نیست. هدف، افزایش دقت حفاظتی است.
برای مثال، ایجاد یک مسیر دسترسی ممکن است در شرایطی کاملاً عادی و ضروری باشد؛ اما اگر همان مسیر به‌تدریج به داخل عرصه ملی امتداد پیدا کند، در کنار فنس‌کشی و انتقال مصالح قرار گیرد و سابقه مشابهی نیز در آن محدوده وجود داشته باشد، مجموعه این نشانه‌ها می‌تواند ضرورت یک بازدید و بررسی دقیق‌تر را مطرح کند.
بنابراین، حفاظت پیشگیرانه نباید بر پایه سوءظن شکل بگیرد؛ بلکه باید بر پایه مشاهده، مقایسه، مستندات و شناخت روند تغییرات استوار باشد.

از «نقطه تخلف» به «نقطه دارای ریسک»
شاید یکی از تغییرات مهم در نگاه حفاظتی این باشد که عرصه را فقط به دو دسته «تخلف دارد» و «تخلف ندارد» تقسیم نکنیم. بین این دو وضعیت، محدوده‌ای وجود دارد که می‌توان آن را «نقطه دارای ریسک» نامید؛ نقطه‌ای که هنوز تخلف قطعی در آن رخ نداده، اما برخی نشانه‌ها احتمال افزایش تهدید را مطرح می‌کنند. چنین نقاطی می‌توانند بر اساس عواملی مانند سابقه تخلف، تغییرات جدید، نزدیکی به مناطق در معرض توسعه، افزایش دسترسی، نوع فعالیت‌های پیرامونی و تجربه میدانی نیروهای حفاظت، برای پایش دقیق‌تر شناسایی شوند.
در این صورت، گشت حفاظتی نیز فقط به معنای «حضور در عرصه» نخواهد بود؛ بلکه بخشی از مأموریت آن، تشخیص تغییرات نسبت به وضعیت قبلی خواهد شد.

حفاظت آینده، بیش از آنکه به چشم‌های بیشتر نیاز داشته باشد، به نگاه دقیق‌تر نیاز دارد
افزایش نیروی انسانی و تجهیزات بدون تردید می‌تواند ظرفیت حفاظت را افزایش دهد، اما در بسیاری از موارد، مسئله فقط تعداد نیرو نیست؛ بلکه نحوه استفاده از اطلاعات و تجربه موجود نیز اهمیت دارد.
نیرویی که یک عرصه را در طول زمان می‌بیند، در واقع مجموعه‌ای از اطلاعات ارزشمند درباره آن عرصه در اختیار دارد. اگر این اطلاعات در گزارش‌های روزانه پراکنده بماند، بخشی از ارزش آن از بین می‌رود؛ اما اگر تغییرات به‌صورت مستمر با وضعیت قبلی مقایسه شوند، می‌توان روندهایی را دید که در یک بازدید منفرد قابل مشاهده نیستند. به همین دلیل، شاید یکی از گام‌های مهم در هوشمندسازی حفاظت، استفاده بیشتر از فناوری‌های پیچیده نباشد؛ بلکه تغییر نگاه از «ثبت اتفاق» به «تشخیص روند» باشد.

پیشگیری، یک مرحله قبل از پرونده آغاز می‌شود
پرونده قانونی زمانی شکل می‌گیرد که تخلفی رخ داده باشد؛ اما حفاظت می‌تواند خیلی زودتر آغاز شود. اگر بتوانیم نشانه‌های اولیه تغییر را شناسایی کنیم، آنها را از موارد عادی تفکیک کنیم، در بازدیدهای بعدی با وضعیت قبلی مقایسه کنیم و در صورت افزایش ریسک، بررسی دقیق‌تری انجام دهیم، ممکن است در برخی موارد اساساً کار به مرحله تخلف گسترده نرسد. در چنین نگاهی، موفقیت حفاظت فقط با تعداد پرونده‌های تشکیل‌شده سنجیده نمی‌شود؛ گاهی تخلفی که به دلیل یک اقدام به‌موقع اصلاً شکل نگرفته است، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای حفاظتی محسوب می‌شود.

سخن پایانی
منابع طبیعی پیش از آنکه با یک تخریب بزرگ مواجه شوند، معمولاً تغییرات کوچک‌تری را تجربه می‌کنند. مسئله این است که آیا ما این تغییرات را می‌بینیم، آنها را به خاطر می‌سپاریم و ارتباط میان آنها را تشخیص می‌دهیم یا نه.
حفاظت پیشگیرانه به معنای متهم‌ کردن زودهنگام یا برخورد پیش از وقوع تخلف نیست؛ بلکه به معنای دقیق‌تر دیدن، بهتر مقایسه کردن و زودتر متوجه شدن است. شاید در آینده، یکی از شاخص‌های مهم موفقیت یک نظام حفاظتی این نباشد که پس از وقوع تخلف با چه سرعتی واکنش نشان داده است؛ بلکه این باشد که چند تهدید را پیش از آنکه به تخلف تبدیل شوند، شناسایی و مدیریت کرده است.

زیرا گاهی بهترین تخلفی که یک واحد حفاظت می‌تواند با آن مقابله کند، تخلفی است که اجازه نداده است اتفاق بیفتد.


نظر شما :