کاریداستانک فرصتطلبِ بیخیال

به دور از چشمانِ جنگلبانان، قاچاقچیانِ چوب شبانه سرشاخههای اضافی را بر جای نهادند و تنههای درختان را با خود بردند. در اثر بارش سیلآسای روزهای بعد، زبالههای برخی از «گردشگرانِ نابلدِ طبیعت» به همراه شاخه و برگهای رهاشده قاچاقچیان در آبِ رودخانه شناور شدند. بطریهای نوشابهی خانواده همچون «سوراخپُرکنهای سمج» عمل کردند و در لابلای شاخسارهای برزمینافتاده لانه گُزیند تا منافذ عبور آب را به کلی مسدود سازند. دست به دستدادن ناخواستهی این عوامل، موجب شد تا دهانههای پُرشده پُل به مانند سدِ مستحکمی اجازه عبور آب را غیرممکن سازد. با افزایش حجم و فشار آب بر روی جادهی روی پُل؛ سیلاب به حرکت درآمد.
رانندهی مینیبوسِ در حال گذر از روی پُل، از سنگینبودن ماشین خود خبر داشت، اما از توان آبِجاری و «اصطکاکنابودکُن» امواجِ سیلاب اطلاعی نداشت. هنگامی تردید به تصمیمش نفوذ کرد که دیگر کار از کار گذشته بود و وسط پُل تخریب شد. در عبور ناایمن از روی پُل، مینیبوس در برخورد فُوت سیلاب با چند معلقِ ناشیانه بسان ژیمیناستیککار مُبتدی به داخل رودخانه فرو غلطید و بغلخواب در آب خروشان رودخانه آرام گرفت تا مسافرانِ زندهِمانده از پنجرهی مینیبوس به بیرون غلیان کنند. برای مسافرانِ مرده؛ «فاتحه».
«زندگیِ مسافرانِگیرافتاده» به طنابی بند بود که از آن طرف به این طرف رودخانه برای نجاتشان موقتی کشیده شد. قاچاقچیِ چوب «آن فرصتطلبِ بیخیالِ داستان» نیست، بلکه او قاتل و خائن به این سرزمین است. حرف این داستان به فرصتطلبی بر میگردد که در این وانفسا از طنابِ نجات؛ کاربرد دیگری برای لباسهای خیسش به روایت تصویر در نظر گرفته است و اگر جسارت به کبک نباشد، او کبکی را میماند که با صورت برگرداندن به جای سر در برفکردن، چشمش را بر دیدن واقعیت میبندد.«بر گرفته از داستان نبرد اقلیمی در سرزمین عشق، اثر رحمت اله کاردان»

نظر شما :